Ao utilizar este website, concorda que utilizamos cookies. Poderá saber mais na política de privacidade.

Deutsche Tageszeitung - Πότσνταμ, ο δήμαρχος Mike Schubert, ο εκπρόσωπος Τύπου του δημαρχείου Mike Brunzlow και 55 ευρώ για τρία λεπτά

Πότσνταμ, ο δήμαρχος Mike Schubert, ο εκπρόσωπος Τύπου του δημαρχείου Mike Brunzlow και 55 ευρώ για τρία λεπτά

AUTOMóVEL 21.07.2022
Πότσνταμ, ο δήμαρχος Mike Schubert, ο εκπρόσωπος Τύπου του δημαρχείου Mike Brunzlow και 55 ευρώ για τρία λεπτά
Πότσνταμ, ο δήμαρχος Mike Schubert, ο εκπρόσωπος Τύπου του δημαρχείου Mike Brunzlow και 55 ευρώ για τρία λεπτά

Ο Τύπος συχνά αναφέρεται σε κραυγαλέα ανικανότητα, σε σκάνδαλα στις δημόσιες αρχές και σε ένα υπηρεσιακό άλογο που κλαψουρίζει. Οι εκθέσεις αυτές είναι συχνά προς όφελος και προς όφελος του κοινού.

Ο νόμος του Βρανδεμβούργου για τον Τύπο (Brandenburgisches Landespressegesetz - BbgPG), της 13ης Μαΐου 1993, ορίζει στην παράγραφο 3 σχετικά με το θέμα: Δημόσια αποστολή του Τύπου: "Ο Τύπος εκπληρώνει δημόσια αποστολή, ιδίως με την προμήθεια και τη διάδοση ειδήσεων, τον σχολιασμό, την κριτική ή την άλλη συμβολή στην ελεύθερη διαμόρφωση της ατομικής και δημόσιας γνώμης. Από την άποψη αυτή, προστατεύει θεμελιωδώς έννομα συμφέροντα κατά την έννοια του άρθρου 193 του Ποινικού Κώδικα."

Alterar tamanho do texto:

Το Πότσνταμ, η πρωτεύουσα του Βρανδεμβούργου, έχει 183.154 κατοίκους (τον Δεκέμβριο του 2021), καθώς και 16 εντυπωσιακά κάστρα, παλάτια και υπέροχα κτίρια- για να δουν αυτά τα υπέροχα κάστρα, οι τουρίστες πρέπει να σταθμεύουν τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία τους στην πόλη.

Από τον Νοέμβριο του 2021, ο Mike Schubert (SPD) είναι δήμαρχος του Πότσδαμ και λαμβάνει 10.786,67 ευρώ μηνιαίως (βαθμός Β7) από τους πολίτες, συν τυχόν αποζημίωση για τα έξοδα κίνησης και ένα εταιρικό αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα οι πολίτες του Πότσδαμ να ισχυρίζονται ότι έχουν δει τον δήμαρχο Mike Schubert, ακόμη και σε περιόδους πληθωρισμού, με τη συνακόλουθη αύξηση των τιμών της βενζίνης και του ντίζελ, πιο πρόσφατα σε μια πολυτελή λιμουζίνα Audi A8, με σοφέρ. (Πηγή: https://www.gehaltsvergleich.com/news/was-verdient-eigentlich-ein-buergermeister)
Σε επόμενο άρθρο, θα εξετάσουμε λεπτομερέστερα τη χρήση εταιρικού αυτοκινήτου από τον Λόρδο Δήμαρχο Mike Schubert, τον πληθωρισμό και την ιδιωτική χρήση εταιρικών αυτοκινήτων.

Το σημερινό θέμα είναι μια πιθανή παράβαση στάθμευσης, η οποία μπορεί γρήγορα να κοστίσει 55,00 ευρώ στην πρωτεύουσα του κρατιδίου Πότσνταμ, όπως δείχνει η φωτογραφία του εξωφύλλου μας.
Ποια είναι όμως η διαφορά μεταξύ στάσης και στάθμευσης; Η στάση είναι μια σκόπιμη διακοπή της διαδρομής που δεν προκαλείται από την κατάσταση της κυκλοφορίας ή από μια διαταγή. Από την άλλη πλευρά, όποιος αφήνει το όχημά του χωρίς τη δυνατότητα άμεσης επέμβασης και απομάκρυνσης, ή σταματά για περισσότερο από τρία λεπτά, παρκάρει. Όποιος σταθμεύει σε πεζόδρομο ή ποδηλατόδρομο υπόκειται σε πρόστιμο 55,00 ευρώ.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι ο υπάλληλος του τμήματος 3211 (ομάδα εργασίας επιθεώρησης υπηρεσίας πεδίου) της κρατικής πρωτεύουσας Πότσνταμ κατέγραψε ακόμη και τις θέσεις των βαλβίδων, αναρωτιέται κανείς, ήταν τώρα στάση ή στάθμευση; Μετά την επιθεώρησή μας στον φερόμενο ως τόπο του εγκλήματος, ο επιμελής υπάλληλος της Υπηρεσίας Επιθεώρησης Πεδίου του Δήμου θα έπρεπε οπωσδήποτε να δει τον οδηγό του οχήματος, διότι η καταγραφή και η σημείωση των θέσεων των βαλβίδων δεν μπορεί να γίνει σε λίγα δευτερόλεπτα, και το αν ένα "παρκάρισμα" μόνο "τριών λεπτών" είναι πράγματι "παρκάρισμα" και όχι στάση περιγράφεται σαφώς στον κατάλογο των προστίμων...

Η ανακοίνωση του δημοσιογραφικού μας άρθρου για το θέμα αυτό κάλεσε στο προσκήνιο τον εκτελούντα χρέη επικεφαλής του γραφείου Τύπου της κρατικής πρωτεύουσας Jan Brunzlow, ο οποίος μας έγραψε χθες, Τετάρτη 20 Ιουλίου 2022 στις 17:38: "Είναι λυπηρό το γεγονός ότι εσείς ή δημοσιογράφοι από τη σύνταξή σας επανειλημμένα δεν μας περιγράφετε απλώς τα γεγονότα του θέματος και δεν κάνετε μια δημοσιογραφική έρευνα, όπως θα έκαναν τα σοβαρά μέσα ενημέρωσης, στην οποία μπορούμε να απαντήσουμε αναλόγως, όπως ορίζει η δημοσιογραφική υποχρέωση φροντίδας σύμφωνα με τον κώδικα τύπου".
Ο κ. Jan Brunzlow θα μπορούσε να ρωτήσει μια περιφερειακή εφημερίδα του Πότσδαμ που γνωρίζει καλά ότι αυτό δεν αναφέρεται ούτε κατά διάνοια λέξη προς λέξη στον κώδικα τύπου (ο οποίος δεν είναι νόμος, αλλά απλώς μια περιστασιακή οδηγία). Ο κ. Brunzlow θα πρέπει επίσης να έχει καλές επαφές στο νομικό επάγγελμα (RENO), οπότε η "αξιολόγηση" στο προαναφερθέν ηλεκτρονικό μήνυμα του εκτελούντος χρέη επικεφαλής του γραφείου Τύπου της πρωτεύουσας του κρατιδίου Πότσδαμ, Jan Brunzlow, ως εκπροσώπου Τύπου της πρωτεύουσας του κρατιδίου Πότσδαμ, φαίνεται καθόλου αμφίβολη. (Πηγή: https://www.presserat.de/pressekodex.html)

Το προαναφερθέν ηλεκτρονικό μήνυμα από τον εκτελούντα χρέη επικεφαλής του τμήματος Τύπου και επικοινωνίας της κρατικής πρωτεύουσας, Jan Brunzlow, προκαλεί επιπλέον έκπληξη, διότι σε σχέση με ένα σκάνδαλο που αφορά ένα βαριά ανάπηρο νήπιο με επίπεδο φροντίδας 5, δεν έχει ακούσει κανείς πολλά για δημοσιεύματα στον Τύπο στο παρελθόν, οπότε θυμίζουμε το σκάνδαλο αυτό εδώ: https://www.BerlinerTageszeitung.de/politik/89529-mike-schubert-brigitte-meier-ursula-nonnenmacher-oder-der-skandal-in-potsdam-um-ein-schwerbehindertes-kleinkind-und-seinen-kita-platz-2.html.

Όσον αφορά τα μέσα ενημέρωσης, πρέπει να επισημανθεί στο σημείο αυτό ότι το τοπίο των μέσων ενημέρωσης στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας έχει αλλάξει μαζικά! Σήμερα, ο αντίποδας της έντυπης εφημερίδας από περιβαλλοντικά επιβλαβές χαρτί είναι η παρουσία στο διαδίκτυο, η προσφορά για κινητά, οι ηλεκτρονικές εφημερίδες ή η παρουσία στον κοινωνικό ιστό.
Το 2012, η κυκλοφορία των έντυπων ημερήσιων εφημερίδων στη Γερμανία ήταν σημαντικά υψηλότερη από ό,τι σήμερα. Το 2021, οι στατιστικές προέβλεπαν ότι 11 εκατομμύρια έντυπες εφημερίδες θα εξακολουθούσαν να πωλούνται το 2022 - και αυτό θα ήταν το τέλος το 2034. Από τη σημερινή οπτική γωνία, το αποτέλεσμα για τις έντυπες εφημερίδες είναι ακόμη πιο καταστροφικό, διότι σύμφωνα με τους τρέχοντες υπολογισμούς των δημοσιογράφων, η τελευταία έντυπη ημερήσια εφημερίδα θα εκδοθεί ήδη το 2033, δηλαδή σε 11 χρόνια.
Σε αυτό το σημείο, έρχεται στο μυαλό μας ένα γραφικό ρητό: "Οι έντυπες εφημερίδες είναι χθεσινές ειδήσεις".

Η πληθωριστική πίεση αυξάνεται. Στη Γερμανία, πολλοί άνθρωποι ανησυχούν ότι θα μπορούν να αντέξουν οικονομικά όλο και λιγότερα- τον Ιούνιο του 2022, ο πληθωρισμός ήταν το εντυπωσιακό +7,6%, σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία. Ένα πρόστιμο 55,00 ευρώ για δήθεν στάθμευση σε λάθος σημείο φαίνεται ότι ήρθε την κατάλληλη στιγμή για το δημόσιο ταμείο. Το αν δικαιολογείται στην πόλη του Πότσνταμ, στην περιοχή ευθύνης του δημάρχου Μάικ Σούμπερτ (SPD), πρέπει τουλάχιστον να αμφισβητηθεί όσον αφορά τον κατάλογο των προστίμων, το αν 55,00 ευρώ θα ήταν πολλά για τον Μάικ Σούμπερτ με μηνιαίο μισθό 10.786,67 ευρώ, ο αναγνώστης μπορεί να το αποφασίσει μόνος του... 

Σύντομα θα αναφερθούμε σε μια σειρά από 10 (δέκα) άρθρα στον Τύπο για τα εργοτάξια του Πότσνταμ , τους αποκλεισμένους δρόμους, τις καθυστερήσεις στη συντήρηση του δήμου, την ιδιωτική χρήση των υπηρεσιακών αυτοκινήτων, τους εν ενεργεία διευθυντές και τη δημοσιογραφική τους ιστορία, συμπεριλαμβανομένων των επαφών που προέκυψαν με τον περιφερειακό Τύπο, τα ενοίκια στο Πότσνταμ, τους χρόνους αναμονής για τη χορήγηση άδειας διαμονής στο Πότσνταμ - για τους Ουκρανούς πρόσφυγες και, φυσικά, το Πότσνταμ ως πόλη του πολιτισμού και την προώθησή του.  (P.Vasilyevsky--DTZ)

Apresentou

Pequeno, eficiente e revolucionário: o carro elétrico IPOP da Alsácia

No início de maio de 2026, a start‑up francesa IPOP Automobiles apresentou no Museu Nacional do Automóvel em Mulhouse o protótipo do seu primeiro carro elétrico, denominado IPOP. O modelo desafia as convenções porque os motores elétricos são instalados diretamente nas rodas, em vez de um motor central. A empresa afirma que quase todos os componentes são fabricados em França; apenas as células das baterias vêm da China.Visualmente, o IPOP lembra uma mistura entre um buggy de praia e um carrinho de golfe. Pode ser configurado com dois ou quatro lugares, carroçaria aberta ou fechada e tração às duas ou às quatro rodas. O inventor Christophe Winkelmuller está convencido de que os motores nas rodas irão revolucionar a eletrificação automóvel, tal como as baterias o fizeram há dez anos, pois simplificam a mecânica e aumentam a eficiência.

Toyota bZ7: Luxo elétrico na China

O Toyota bZ7 está transformando o segmento de sedãs elétricos de luxo na China. Desenvolvido em parceria entre a Toyota e a GAC, o modelo de mais de cinco metros é destinado apenas ao mercado chinês e mede cerca de 5.130 mm de comprimento por 1.965 mm de largura, equiparando‑se a um Tesla Model S. O preço inicial é de 147.800 yuans (aproximadamente US$21.500) e pode chegar a 199.800 yuans conforme a versão.O bZ7 destaca‑se pela tecnologia embarcada. Ele utiliza o sistema HarmonyOS 5.0 da Huawei em uma tela touch de 15,6 pol., um painel digital de 8,8 pol. e um head‑up display de 27 pol. O comando de voz reconhece diversas zonas e comandos, mas botões físicos permanecem para funções essenciais. O pacote de assistência R6 da Momenta inclui LiDAR e outros 26 sensores para oferecer navegação autônoma em rodovias e cidades, bem como estacionamento automático sem cobrança de assinatura.Os ocupantes desfrutam de bancos ventilados, aquecidos e com massagem; os assentos dianteiros utilizam um design de gravidade zero para maior conforto. Suspensão pneumática de câmara dupla e um sistema que antecipa as condições da via garantem condução suave.

AC Schnitzer: Quando os tuners de culto silenciam

O fim anunciado da AC Schnitzer até ao final de 2026 é muito mais do que o desaparecimento de um nome conhecido no universo do tuning. É um sinal de alarme cujo alcance ultrapassa largamente o círculo dos entusiastas da BMW. Quando uma empresa que, durante décadas, simbolizou a preparação desportiva de modelos BMW, as jantes forjadas, as afinações de chassis, os sistemas de escape e uma forma muito alemã de viver a paixão pela engenharia deixa de conseguir operar de forma rentável na Alemanha, a questão deixa de dizer respeito apenas a uma marca. Passa a tocar o próprio posicionamento industrial e automóvel da Alemanha. É por isso que a AC Schnitzer se transformou num caso simbólico: um caso que espelha a erosão da competitividade, uma estrutura de custos cada vez mais difícil de sustentar e a perceção crescente de que a política responde tarde, com cautela excessiva e sem a velocidade necessária.É precisamente aí que nasce a carga emocional deste tema. A AC Schnitzer nunca foi apenas uma fornecedora de peças. Representou uma cultura própria de personalização, situada entre a proximidade estética à fábrica e uma afirmação mais ousada e desportiva. Para muitos apaixonados pela BMW, a marca fazia parte integrante da paisagem automóvel alemã: Aachen, BMW, a ligação ao desporto motorizado, programas completos de transformação, jantes características, componentes aerodinâmicos, kits de potência e automóveis especiais com identidade própria. Nesse sentido, o fim da AC Schnitzer não é apenas uma história de contas. É também a perda de um fragmento de identidade industrial.As razões para este encerramento são particularmente reveladoras, porque expõem exatamente a cadeia de problemas de que a indústria alemã fala há anos. No centro está uma combinação tóxica de custos crescentes de desenvolvimento e produção, processos de homologação lentos, maior pressão competitiva internacional e alterações na procura. O ponto mais pesado é a crítica à duração do sistema alemão de aprovação. Se as peças aftermarket chegam ao mercado muitos meses depois das dos concorrentes estrangeiros, um especialista de nicho perde precisamente aquilo de que mais depende: tempo, visibilidade e margem. A isto juntam-se matérias-primas mais caras, taxas de câmbio voláteis, problemas do lado dos fornecedores, tarifas em mercados relevantes, maior prudência no consumo e o recuo gradual do motor de combustão como centro simbólico da cultura do tuning. A AC Schnitzer não descreve, por isso, um problema isolado, mas antes uma concentração de pressões estruturais.

Maybach entre o brilho e a viragem

A nova Mercedes-Maybach Classe S é muito mais do que uma atualização cuidada de uma limousine de luxo já consagrada. Surge numa fase em que a Mercedes está a reforçar o topo do seu portefólio, a renovar profundamente a Classe S e, ao mesmo tempo, a expandir a Maybach como um universo de luxo próprio, que já não vive apenas da berlina com chauffeur, mas também do SUV elétrico e do roadster exclusivo. É precisamente por isso que este modelo tem tanto peso. A nova proposta quer ser mais digital, mais personalizável e mais visível na forma como exprime o luxo, sem abdicar daquilo que sempre definiu a Maybach: silêncio, espaço, conforto e presença.No exterior, essa ambição torna-se imediatamente evidente. A carroçaria continua a ser uma figura imponente, com cerca de 5,48 metros de comprimento, mas a encenação visual é agora ainda mais afirmativa. A grelha cresce, a luz torna-se linguagem de design, os emblemas Maybach ganham protagonismo e as novas jantes reforçam a sensação de autoridade. Até detalhes aparentemente menores, como as projeções ao entrar no automóvel ou os apontamentos em ouro rosado no interior dos faróis, sublinham a ideia de que aqui o luxo não é apenas possuído, mas também encenado. Para quem prefere uma leitura mais escura e mais dramática, essa possibilidade continua a existir. Não se trata de um desenho orientado para a discrição, mas para o efeito deliberado.No habitáculo, a Mercedes deixa ainda mais clara a sua interpretação do luxo em 2026. A nova Mercedes-Maybach Classe S adota o Superscreen, introduz o MB.OS num modelo Maybach e combina sofisticação digital com riqueza material. A verdadeira peça central do automóvel continua, contudo, a ser a zona traseira. Bancos Executive, enfoque na utilização com motorista, abundância de espaço, ecrãs traseiros maiores e uma longa lista de elementos de conforto criam a sensação de um salão privado sobre rodas. Ao mesmo tempo, a Maybach alarga também a sua definição de exclusividade. A disponibilidade de um interior sem pele, feito com linho e poliéster reciclado, mostra que o luxo já não se esgota apenas na opulência tradicional, passando também pela inteligência dos materiais, pela qualidade tátil e por uma individualização mais contemporânea.

Alterar tamanho do texto: